KARATE
Dosłownie słowo to oznacza "pusta ręka" , choć można przetłumaczyć je także jako "chińska ręka". Jednak na początku XX wieku
pod wpływem nacjonalistycznych idei, przyjęto w Japonii tę pierwszą interpretację. Karate jest sztuką walki stworzoną przez Okinawańczyków jako metoda samoobrony bez użycia broni. Dawniej dla tej sztuki używano różnych nazw te, tode lub Okinawa-te. Nazwa karate została zatwierdzona dopiero w 1936 roku - okinawańscy mistrzowie: Yabu Kentsu, Chomo Hanashiro, Choshin Chibana - wszyscy ze stylu Shorin-Ryu oraz Chotoku Kyan ze stylu Sukunaihayashi, Chojun Miyagi z Goju-Ryu i Choki Motobu, zatwierdzają nazwę karate jako nazwę dla sztuki walki powstałej na Okinawie.
Informacje ogólne
Od momentu powstania sztuka ta ewoluowała zmieniając swój charakter z utylitarnego systemu walki (karate okinawańskie) na system psychofizycznego doskonalenia się, gdzie na pierwszy plan wysuwa się aspekt do - "drogi", którą kroczy się całe życie, jako symbolu niekończącego się procesu dążenia do doskonałości. Stąd spotykamy także nazwę karatedo. Koreańskim odpowiednikiem karate jest tangsudo.
Obecnie istnieją trzy podstawowe kierunki w karate; karate jako walka na śmierć i życue (style klasyczne, głownie okinawskie), karate jako sport z elementami samoobrony (wiekszość stylów) i karate jako sposób psychofizycznego doskonalenia
.
